Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Το πανηγύρι του Άη – Συμιού

«Αρχαία συνήθεια επεκράτησε να τελήται κατ’έτος την Πεντηκοστήν πανήγυρις.Αφ’εσπέρας πηγαίνουσιν οι πανηγυρισταί ως και την πρωίαν. Επίσης κατ’αρχαίαν συνήθειαν μεταβαίνουσιν οι πλείστοι τούτων ένοπλοι και μεγάλη προσπάθεια καταβάλλεται εκ μέρους ιδία των νέων τις να φέρει την λαμπροτέρα πανοπλίαν…»(Εφημερίδα Ελληνικά Χρονικά 1859)
«Σήμερον είναι ημέρα της Πεντηκοστής. Το Μεσολόγγι σήμερον άγει όλως αρχαϊκήν κι επιβάλλουσαν εορτήν, πανήγυριν απ’ εκείνας, αι οποίαι καταντούν αναπόσπαστοι από τον τόπον εις τον οποίον τελούνται, κι ενέχουσιν όλα τα προσόντα του τόπου, εν τω οποίω εγεννήθησαν.»
(ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ – Ταξιδιωτικά 1891)
moni Agiou Symeonos
{Ο τόπος ,το σημείο διευθύνσεώς μας , θέλει είναι ο Άγιος Συμεών.
Οι οδηγοί θέλουν προσέχει να συγκεντρωθούν εκεί όλοι…}
Ν.Κασομούλης «Στρατιωτικά Ενθυμήνματα»
Κάθε χρόνο το τετραήμερο της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος, γιορτάζεται στο Μεσολόγγι το πανηγύρι του Άη – Συμιού, άρρηκτα συνδεδεμένο με το έπος της Εξόδου. Στο μοναστήρι του Άη-Συμιού ήπιαν το πρώτο νερό της λευτεριάς όσοι επέζησαν απ’ την μεγάλη σφαγή.
Γράφει ακόμα ο Ανδρέας Καρκαβίτσας : «Ούτω κατά τα πολυστένακτα έτη τη δουλείας ο ιερός λόφος εκείνος κατήντα το εντευκτήριον και των τριών μερίδων του έθνους των κληρικών , των αρματολών και των ραγιάδων , όπου συνηυθύμουν και ηδελφούντο και ωνειροπόλουν την ελευθερίν της πατρίδος μακράν της θέας του βάρβαρου δυνάστου». 
συνεχίζει:
«οι καταδιωκόμεμοι κλέφτες του Ζυγού κατέβαιναν απ’το βουνό στο Μοναστήρι όπου με παπά από το Μεσολόγγι ελειτουργούντο και πανηγύριζαν μαζί με τους χωριάτες της περιοχής»
Πανηγύρια που φημίζονται για τη θρησκευτική ή την εμπορική σημασία τους, υπάρχουν σε πολλά μέρη της πατρίδας μας…. Όμως πανηγύρι με ένα πολύ σύνθετο ιστορικό, θρησκευτικό, κοινωνικό και συμβολικό μαζί χαρακτήρα, μονάχα στο Μεσολόγγι συνηθίζεται.Εκεί κάθε χρόνο, το ξημέρωμα της μεγάλης γιορτής της Πεντηκοστής, σημαίνει και την έναρξη ενός τριημέρου, γραφικότατου λαϊκού πανηγυριού. Πήρε το όνομά του από το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Άη-Συμιού, που χτίστηκε το 1740 σε μια λαγκαδιά του Ζυγού, κατάφυτη, οκτώ χιλιόμετρα ανατολικά του Μεσολογγίου. Ο εορτασμός αυτός συνηθιζόταν και στην Τουρκοκρατία. Με την ανοχή των Τούρκων, που είχαν επιτρέψει στους ραγιάδες την ελεύθερη τέλεση των πανηγυριών, οι Μεσολογγίτες συγκεντρώνονταν την Κυριακή της Πεντηκοστής στο μοναστήρι, εκκλησιάζονταν σε αυτό την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, έψεναν ύστερα σφαχτά και ακολουθούσαν γλέντια, χοροί και ξεφαντώματα. Ο ξεσηκωμός είχε αναστείλει τη συνήθεια. Με την απελευθέρωση όμως, ξανάρθε στη ζωή με περισσότερη μάλιστα λαμπρότητα, γιατί ο χώρος του μοναστηριού είχε συνδεθεί στενά με την τοπική ιστορία.

Ιστορική παρέα του 1904.Διακρίνονται :Ασημάκης Ζαχαράτος,Γεώργιος Στεφανάτος,Πάνος Μανωλάτος,Γεώργιος Μαλδαβίνας,Στέφος Γαΐτσης και ο μικρός Κωστής Στεφανάτος με το δαχτυλίδι στο χέρι.Πηγή Βιβλίο Αριστείδη Καβάγια «Στο πανηγύρι τ’Άη Συμιού» εκδ.2005
Χαρακτηριστικό στοιχείο του εορτασμού είναι οι «αρματωμένοι», Μεσολογγίτες ντυμένοι με την παλιά λαϊκή ενδυμασία (πατήστε εδώ), με πολλά άρματα, χρυσοποίκιλτα δηλαδή κοσμήματα και άλλα εξαρτήματα της ανδρικής φορεσιάς.
Κυριακή Της Πεντηκοστής και οι αρματωμένοι στους δρόμους του Μεσολογγίου
Κυριακή Της Πεντηκοστής και οι αρματωμένοι στους δρόμους του Μεσολογγίου
(διακρίνονται οι Χρήστος Μπόνας,Κώστας Καρδαμάς,Σπύρος Μπαλαρής)
Οι αρματωμένοι, με την απαραίτητη συνοδεία «ζυγιάς»(δυο ζουρνάδες και ένα νταούλι) σχηματίζουν από το πρωί της Πεντηκοστής παρέες με ορισμένη οργάνωση και καθιερωμένο εθιμικό τυπικό. Αφού γυρίζουν στους δρόμους του Μεσολογγίου, το απόγευμα, μαζί με έφιππους συνεορταστές, ξεκινούν από το περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα για το μοναστήρι, σταματώντας, για λίγο, στον κήπο των Ηρώων, όπου ψάλλεται τρισάγιο. Στο χώρο του μοναστηριού με τα πανύψηλα πλατάνια, κάθε παρέα έχει το δικό της προκαθορισμένο από χρόνια χώρο, όπου κρεμούν τα άρματα, αφού πρώτα προσκυνήσουν και προσευχηθούν στην εκκλησία. Ακολουθεί ολονύχτιο γλέντι με «άϊ -συμιώτικα» τραγούδια και με τοπικούς χορούς. Αργά το βράδυ της επόμενης ημέρας, που και αυτή περνά με χορούς και τραγούδια, γίνεται θεαματική επιστροφή στο Μεσολόγγι και υποδοχή των αρματωμένων από πλήθος κόσμου που τους περιμένει στην είσοδο της πόλης. Το γλέντι συνεχίζεται, με ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο το λεγόμενο «χορό του πεθαμένου», με θέμα το θάνατο και την ανάσταση ενός αρματωμένου. Το πανηγύρι τελειώνει μεσάνυχτα της Τρίτης προς Τετάρτη με την ευχή όλων: «Καλό Αη–Συμιό να ΄χουμε». Από την επόμενη κιόλας ημέρα αρχίζουν οι ετοιμασίες για τον γιορτασμό της επόμενης χρονιάς.
Τοσαύτη δ’υπήρξεν η επιβολή εις την λαϊκήν ψυχήν του εν λόγω πανηγυριού τ’ Άϊ Συμιού ώστε κατ’ αναλογίαν προς αυτό καθιερώθησαν όμοια λαϊκά επίσης πανηγύρια εις Αιτωλικόν κατά την εορτήν της Αγίας Αγάθης την 23ην Αυγούστου ,εις Νεοχώριον την ημέραν της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) και Γουριάν το Πάσχα. {Η λαϊκή πανήγυρις του Αγίου Συμεώνος εις Μεσολόγγιον κατά την Πεντηκοστήν – Γεώργιος Ν.Αικατερινίδης (1967)}

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

4ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Μεσολογγίου

Για 4η συνεχή χρονιά διοργανώνεται στο Μεσολόγγι το Φεστιβάλ Φωτογραφίας από 29/05/2015 έως 07/06/2015, με τη συμμετοχή του μουσείου Μπενάκη και πληθώρα φωτογράφων, φωτογραφικών λεσχών και καλλιτεχνών από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το φετινό 4ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Μεσολογγίου είναι αφιερωμένο στον σπουδαίο Έλληνα φωτογράφο Κωσταντίνο Μάνο και έχει επίτιμο καλεσμένο τον διακεκριμένο ζωγράφο Χρήστο Μποκόρο.

Για δέκα ημέρες η πόλη του Μεσολογγίου και με φόντο πανηγύρι του Άη Συμιού, θα πλημυρίσει από καταξιωμένους φωτογράφους με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκθέσεις φωτογραφίας, ομιλίες και προβολές.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει

Έκπληκτη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί επί τέσσερις μήνες τον πλέον απίθανο θίασο να ισχυρίζεται ότι κυβερνά τη χώρα. Ενώ βεβαίως, το μόνο που δεν μπορεί να κάνει είναι ακριβώς αυτό, να κυβερνήσει. Διότι η διακυβέρνηση θα υπέθετε είτε την ύπαρξη ενός οράματος επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας μας, τέτοιο που διαθέτουμε εμείς και όχι αυτοί, είτε την αποδοχή διαχειριστικής λογικής στα πλαίσια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Και η κυβέρνηση αυτή ούτε όραμα διαθέτει, πέρα από τα «λεφτά υπάρχουν» και την αντιπαλότητα στο μέιλ Χαρδούβελη, ούτε βεβαίως μπορεί να διαχειριστεί μία οικονομία και μια κοινωνία στο ακρότατο σημείο της κρίσης. Γι’ αυτό μέσα σε τέσσερις μήνες, η χώρα επανήλθε στην ύφεση, τα κόκκινα δάνεια εκτινάσσονται, οι πληρωμές του κράτους στα νοσοκομεία έχουν πέσει στο 1/10 από τις περσινές, η λιανική αγορά πλησιάζει να χάσει 20% των ήδη συρρικνωμένων πωλήσεων, οι τράπεζες έχουν χάσει 35 δισ. ευρώ καταθέσεις και πάνω από 10-15% σε χρηματιστηριακή αξία, και τα μόνα γεγονότα τα οποία συμβαίνουν, είναι τα επαναλαμβανόμενα σόου διαφόρων διαταραγμένων που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των καναλιών και του πόπολου. Όση ανοχή εξακολουθεί να υπάρχει από ένα διαρκώς μειούμενο ποσοστό του ελληνικού λαού απέναντί τους, στηρίζεται σε δύο βασικές αιτίες:
Α) Στο γεγονός πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί την τελευταία εκδοχή του πολιτικού συστήματος χωρίς να υπάρχει άλλη άμεση λύση. Είναι χαρακτηριστική η τελευταία δημοσκόπηση του πανεπιστημίου Μακεδονίας στην οποία η πλειοψηφία αποτιμά πλέον αρνητικά τις διαπραγματευτικές πρακτικές της κυβέρνησης, αλλά ταυτόχρονα δίνει στα κόμματα της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα τα δύο άλλοτε μαστόδοντα της πολιτικής ζωής, την Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ με 15% και 3% αντίστοιχα στην πρόθεση ψήφου! Οι Έλληνες έφτασαν σ’ ένα ψυχολογικό σημείο όπου πλέον δεν έχουν εμπιστοσύνη στην παρούσα κυβέρνηση αλλά ακόμα μικρότερη στους αντιπάλους της. Και αυτοί οι τελευταίοι κάνουν ότι μπορούν για να συντηρούν αυτή την κατάσταση. Ο Σαμαράς δεν εννοεί να ξεκολλήσει από την καρέκλα του, και η μεγάλη εναλλακτική λύση του αστισμού, ο Κώστας Καραμανλής(!), αναπαύεται περιμένοντας ίσως να έχει ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας, καταδεικνύοντας έτσι, πως πόσο μικρός είναι κι αυτός. Τα μόνο δύο σχήματα που εμφανίστηκαν στην πολιτική ζωή του τόπου, το Ποτάμι και η Χ.Α., είναι για διαφορετικούς λόγους εντελώς ανυπόληπτα και ανίκανα και βέβαια δεν μπορεί να γίνει λόγος για το όραμα της σταλινικής «ολικής επαναφοράς» του ΚΚΕ και των εξωκοινοβουλευτικών παραφυάδων του. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση παίζει με αντίπαλο τον εαυτό της γι’ αυτό εξάλλου όλο και πιο έντονα η αντιπολίτευση μεταφέρεται στο εσωτερικό της. Τσίπρας εναντίον Ζωής και Βαρουφάκη, Λαφαζάνης και Νταβανέλος εναντίον Παπαδημούλη, κ.ο.κ.
Β) Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα δεν είναι η ανυπαρξία του πολιτικού προσωπικού, είναι η ραχιτική και χωρίς ραχοκοκαλιά κοινωνία μας. Άραγε δεν γνώριζαν οι Έλληνες τι επρόκειτο να συμβεί με την πολιτική επιτάχυνση που επιτεύχθηκε με τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου; Άραγε δεν γνωρίζουν σήμερα την απολύτως καταστρεπτική πορεία που ακολουθεί μια ανύπαρκτη κυβέρνηση; Άραγε δεν γνωρίζουν ότι στο τέλος αυτού του δρόμου, δηλαδή πολύ σύντομα η ήδη υποβαθμισμένη χώρα μας θα κατέβει ακόμα μερικές κατηγορίες; Άραγε δεν βλέπουν τι συμβαίνει με την Αλβανία, τα Σκόπια, την Τουρκία και το μεταναστευτικό; Άραγε αγνοούν ότι η εξωτερική πολιτική των μαθητευόμενων μάγων των καφενέδων του Κολωνακίου οδηγεί στο να δυσαρεστήσουν και τους Αμερικανούς και τους Ρώσους και τους Ευρωπαίους; Άραγε δεν βλέπουν ότι οι Ποδέμος στην Ισπανία πληρώνουν ήδη τα σπασμένα του Σύριζα καταρρέοντας δημοσκοπικά και γι’ αυτό αποποιούνται πλέον οποιαδήποτε σχέση με την Ελλάδα; Άραγε δεν βλέπουν ότι στα νοσοκομεία οι ασθενείς κουβαλούν πλέον μαζί τους τις γάζες, τις σύριγγες και το βαμβάκι; Δεν γνωρίζουν ότι σ’ ένα μήνα δεν θα πληρώνονται ούτε οι περιβόητες συντάξεις και οι μισθοί; Δυστυχώς οι συμπατριώτες μας είναι μεν αφελείς αλλά πολλοί είναι και κουτοπόνηροι. Αρκετοί έχουν κάποιο λόγο για να κρύβουν το κεφάλι τους σαν την στρουθοκάμηλο στην άμμο. Πολλοί θεώρησαν πως είναι ευκαιρία για να πάψουν να πληρώνουν τη ΔΕΗ, τις ασφαλιστικές εισφορές, τις τράπεζες, ακόμα και αν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, και επιτέλους να περάσουν κάποιους μήνες «αμεριμνησίας» μετά από την πίεση τόσων χρόνων.
Γιατί δυστυχώς η νέα κυβέρνηση δεν ήρθε στην εξουσία με το σύνθημα που προς στιγμήν προέβαλε και ο Βαρουφάκης, «σας υπόσχομαι αίμα και δάκρυα», δηλαδή καλώντας τους Έλληνες σε μια πανστρατιά για ν’ αλλάξουν την χώρα και τον εαυτό τους. Για παράδειγμα όλοι γνωρίζουμε πως ο ΦΠΑ ο οποίος δεν δηλώνεται πλησιάζει στην Ελλάδα τα 12 δισ. ευρώ τον χρόνο. Με τα μισά από αυτά θα μπορούσαμε να λύσουμε το δημοσιονομικό μας πρόβλημα. Και όμως, επί της κυβερνήσεως της «ριζοσπαστικής αριστεράς» η φοροαποφυγή διογκώνεται. Και αυτό γιατί ο Σύριζα δεν δημιούργησε ποτέ ένα κίνημα που σκοπεύει να αλλάξει την κοινωνία και μαζί με αυτό να αλλάξουμε και όλοι εμείς, ώστε να λύσει με το μαχαίρι αυτό το διαχρονικό σκάνδαλο όπως τόσα και τόσα άλλα. Αντ’ αυτού, υποσχέθηκε ακόμα μεγαλύτερη χαλάρωση και παροχές. Και όσο κρατήσει κράτησε, διότι βέβαια πλησιάζει η ώρα του λογαριασμού και η χώρα μοιάζει σαν την Πομπηία στις τελευταίες μέρες της. «Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα» όπως λέει και ο ποιητής περιμένουν όλοι κάποιο θάμα, ποιος ξέρει ίσως η Ζωή με την Ραχήλ έχουν εγκαταστήσει στα υπόγεια της Βουλής κάποιο μυστικό τυπογραφείο εκτύπωσης ευρώ, έχοντας εξασφαλίσει και τη συνδρομή του… Σώρρα.
Και έτσι γελοιοποιούνται άνθρωποι, συνειδήσεις και κοντεύει να γελοιοποιηθεί ένας ολόκληρος λαός. Ακούω συχνά πυκνά, «γιατί δεν δίνεις λίγο περισσότερο χρόνο στην κυβέρνηση;» Ή ακόμα χειρότερα ακούω από φίλους «τι κάθεσαι και τα παρακολουθείς όλα αυτά, εγώ έχω πάψει πλέον να βλέπω ειδήσεις». Εγώ όμως, επειδή έχω συναίσθηση πως αυτός ο τόπος που έχει τόσο συρρικνωθεί σε έδαφος και ανθρώπους, που έχει μεταβληθεί στο παίγνιο των ισχυρών και στον περίγελο των Σόιμπλε και Ντάισελμπλουμ, και κινδυνεύει με ολοκληρωτική καθίζηση, είμαι υποχρεωμένος να παρακολουθώ ειδήσεις στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες, ελληνικές και ξένες για να μπορώ να καταλαβαίνω τι μου γίνεται σε αντίθεση με όλους εκείνους που με απόλυτη ελαφρότητα μας οδήγησαν στο αδιέξοδο, ακόμα και με την ψήφο τους, και τώρα παριστάνουν τους χαζοχαρούμενους.
Ξέρω πολύ καλά τις προσδοκίες διαφόρων, για παράδειγμα, που είναι αναφανδόν υπέρ της δραχμής. Πέραν των αφελών που φαντάζονται ότι με αυτή θα ξανακερδίσουμε την αυτοδυναμία μας, χωρίς να βλέπουν ότι θα βυθιστούμε σε ακόμα μεγαλύτερη εξαθλίωση και θα κινδυνέψει η ακεραιότητα της χώρας μας. Διότι εκτός από τους αφελείς και απαίδευτους ιδεολόγους, υπάρχει μια μεγάλη κατηγορία από λαμόγια, που έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό ή καλά φυλαγμένα, και μια δραχμή υποτιμημένη στο 50 ή 70% , όπως αναπόφευκτα θα συμβεί θα τους κάνει πάμπλουτους ή θα τους δώσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα έναντι ημών των υπολοίπων. Ξέρω πάρα πολλούς μπατιρημένους επιχειρηματίες, μεγάλους αλλά και μεσαίους, της λαμογιάς και της απάτης, που επιθυμούν την καταστροφή της χώρας ώστε να μην πληρώσουν ποτέ τα θαλασσοδάνειά τους. Και αυτοί κυριαρχούν σε κανάλια της συμφοράς, σπρώχνουν αργυρώνητους δημοσιογράφους που μέχρι χθες γλύφανε τις μπότες των Γερμανών και των Αμερικάνων, να υποστηρίζουν αιφνιδίως την «ρήξη» και τις «κόκκινες γραμμές» των ασχέτων. Γνωρίζω πάρα πολλούς οι οποίοι για μια θεσούλα ή για τον περιβόητο δέκατο τρίτο μισθό, που έχει ήδη κάνει φτερά, προτίμησαν να κωφεύσουν απέναντι σε όλους εκείνους που όπως εμείς κρούαμε τον κώδωνα κινδύνου καθημερινά, ασταμάτητα, μονότονα από τον Οκτώβριο του 2014. Γνωρίζω πάρα πολλούς, στον Σύριζα, οι οποίοι και πριν διαφωνούσαν με τους τυχοδιωκτισμούς του Τσίπρα, αλλά δεν τόλμαγαν να βγάλουν τσιμουδιά και ακόμα χειρότερα, σήμερα, ενώ βλέπουν πολύ καλά τι έρχεται, συνεχίζουν ακόμα να έχουν στο απυρόβλητο την ηγεσία τους και να μας συνιστούν ψυχραιμία γιατί βέβαια πάντα φταίει εκείνος που λέει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Το δυστύχημα όμως είναι πως ενώ είναι αναρίθμητοι αυτοί που επαναλαμβάνουν αυτά τα πράγματα και ακόμα πιο βίαια καθημερινά, κατ’ ιδίαν, είναι ελάχιστοι εκείνοι που βγαίνουν να τα διακηρύξουν δημόσια. Τα σαράντα χρόνια της μεταπολίτευσης διέφθειραν μέχρι το μεδούλι ή στην καλύτερη περίπτωση έφθειραν μέσω της καθημερινής τριβής το ήθος και την ευθυκρισία όλων των συστημικών ελίτ της χώρας. Και δυστυχώς, οι συστημικές ελίτ δεν περιλαμβάνουν μόνον τους κυβερνώντες αλλά και δημοσιογράφους,  πανεπιστημιακούς,  διανοουμένους,  λογοτέχνες,  μουσικούς και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Τόσο φθάρηκαν και διεφθάρησαν ώστε δεν τους έμενε ούτε κουκούτσι ευθυκρισίας για να βλέπουν αυτό που ερχόταν αναπόδραστα με βήματα γίγαντα. Και αν εμείς διεκδικούμε αυτή την ευθυκρισία που τόσο ενοχλεί αρκετούς κομπλεξικούς, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί επί σαράντα χρόνια αρνηθήκαμε πεισματικά την ένταξή μας σε οποιοδήποτε μικρότερο ή μεγάλο θεσμό της μεταπολίτευσης, μείναμε μαζί με ελάχιστους «τρελούς του χωριού», «όπως μας γέννησε η μάνα μας Ισπανία», να καταδείχνουμε τη γύμνια των κυβερνώντων.
Και βέβαια δεν χρειαζόταν καμιά φιλοσοφία για να δεις ότι τα πράγματα θα κατέληγαν εδώ πού κατέληξαν. Χρειαζόταν απλώς η στοιχειώδης λογική που διαθέτει ή διέθετε ο Έλληνας αγρότης, που ξέρει πως πρώτα πρέπει να σκάψεις, μετά να σπείρεις και πολύ αργότερα να εισπράξεις τους καρπούς των κόπων σου. Αλλά αυτά συνέβαιναν όταν οι Έλληνες αγρότες καλλιεργούσαν και δεν σκάβανε οι Αλβανοί γι’ αυτούς και όταν οι Έλληνες διανοούμενοι τρώγανε ένα κυριακάτικο γιουβέτσι ως αμοιβή των κόπων τους μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, και όχι αντίθετα την εποχή που αμείβονται από πανεπιστήμια, ευρωπαϊκά προγράμματα, ιδρύματα τραπεζών και εφοπλιστών, εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους. Και βέβαια ήρθαν και οι απαραίτητοι Σημίτηδες, Λιάκοι (ξέρετε αυτός στον οποίο αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός την 25η Μαρτίου) για να τους πείσουν πως δεν υπάρχει ούτε ιστορία, ούτε ηθικές αξίες, ούτε πατριωτισμός. Μία και μόνη αρχή «Αμύνεστε περί πάρτης». Γι’ αυτό λοιπόν, επειδή έγιναν πάρα πολλοί όσοι αδιαφορούν για την χώρα τους, όσοι αδιαφορούν για το μέλλον της πατρίδας τους, όσοι βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα το κοντόφθαλμο μικροσυμφέρον τους, γι’ αυτό και βρεθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, ανερμάτιστοι, απροσανατόλιστοι, σε απόλυτη αφωνία. Γιατί παρ’ όλο που η πλειοψηφία των Ελλήνων παραμένουν ακόμα άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι, που προσπαθούν να θρέψουν την οικογένειά τους και τα παιδιά τους, κατακλύζονται από τα λαμόγια, τους συμφεροντολόγους, τους αφελείς, τους πολιτιστικά μηδενιστές, τους μπαρόβιους φωνακλάδες, τους κυρίαρχους των ΜΜΕ και του δημόσιου λόγου και έτσι μένουν σιωπηλοί ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό απέχουν απ’ τις εκλογές –βλακωδώς– στρέφονται στον ιδιωτικό χώρο και αφήνουν τα μηδενικά να κυριαρχούν στον δημόσιο και να διαφεντεύουν τη ζωή τους. Αφήνουν το 15-20% του πληθυσμού με την ψήφο του να καθορίζει την μοίρα του 75-80% που είτε ψηφίζει διαφορετικά, είτε όλο και περισσότερο απέχει απ’ αυτό που θεωρεί στημένο παιχνίδι που δεν τον αφορά.
Δυστυχώς λοιπόν έχει πτωχεύσει πριν απ’ όλα το μυαλό, το πνεύμα και η ευθυκρισία των Ελλήνων. Διότι διαφορετικά θα έβλεπαν πως η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνήσει. Δυστυχώς γι’ αυτούς, αλλά δυστυχώς και για μας. Έτσι είναι προφανές πως ο Τσίπρας και η στενή παρέα του, μπροστά στα αδιέξοδα, έχουν κάνει «γαργάρα» τις κόκκινες γραμμές και τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης. Ωστόσο είναι παντελώς ανίκανοι να επιβάλλουν αυτή τη γραμμή στο κόμμα τους, το οποίο σε ένα μεγάλο ποσοστό προτιμά να τραβήξει στα άκρα τις ιδεοληψίες του μιας ψευδο-ρήξης, την οποία είναι ανίκανοι να υλοποιήσουν παρά να δεχθεί το aggiornamento (κωλοτούμπα !) του Τσίπρα.
Ο τελευταίος, ο Τσίπρας, επειδή έχει εκλεγεί ως ο παράκλητος του αντιμνημονιακού κινήματος, και επειδή δεν διαθέτει άλλες ικανότητες εκτός από τα επικοινωνιακά τερτίπια είναι ανίκανος να περάσει αυτή τη συμφωνία στο κόμμα του. Είναι ταυτόχρονα ανίκανος –γιατί πρόκειται για ένα κόμμα το οποίο δεν το δημιούργησε αυτός αλλά ο Γλέζος, ο Αλαβάνος, ο Βούτσης και ο Λαφαζάνης, οι οποίοι απλώς τον επέλεξαν ως επικοινωνιακή τους προμετωπίδα– να επιβάλλει μια οποιαδήποτε συνεκτική γραμμή στο κόμμα . Γι’ αυτό, η Ζωή έχει καταστήσει την Βουλή σε όχημα για την μεταβολή της σε ηγέτιδα κόμματος, (τρομάρα της!) ο Βαρουφάκης ετοιμάζεται να «την κάνει» με ένα ταρατατζούμ, και οι λοιποί επιδίδονται σε μια απίστευτη κακοφωνία –φανταστείτε που καταντήσαμε να ακούμε καθημερινά τον Λεουτσάκο–, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατό να παρθεί μια οποιαδήποτε απόφαση, πριν συμβούν κάποια καταστροφικά γεγονότα που είτε θα υποχρεώσουν τον Σύριζα να επιλέξει γραμμή, είτε το πιθανότερο θα οδηγήσουν σε νέο κυβερνητικό σχήμα με ή χωρίς τον Τσίπρα, με ή χωρίς εκλογές ή δημοψήφισμα. Πάντως στο μεταξύ και όσο δεν έχει συμβεί έναν τέτοιο σοκ αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει να μην κυβερνάει. Διότι δεν έχει φτιαχτεί γι’ αυτό. Ο Σύριζα εκ κατασκευής έχει δημιουργηθεί για να είναι ο αριστερός ψάλτης, ο παρακοιμώμενος και ο ιδεολογικός εκπρόσωπος της εθνομηδενιστικής κεντροαριστεράς. Και δυστυχώς ο ιδεολογικός εκπρόσωπος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον διαχειριστικό εκφραστή του κεντροαριστερού μπλοκ, παρότι ελλείψει κεντροαριστεράς, ο αριστερός ψάλτης θέλησε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Και τώρα αντιλαμβάνεται ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Γι’ αυτό, ήδη σε θέσεις διαχείρισης έχει γεμίσει την κυβέρνηση με Πασόκους, κατεξοχήν Γιωργακικούς, που «ξέρουν την δουλειά». Ταγματάρχης, Χουλιαράκης, Θεοχαράκης, και λοιποί. Ο σκληρός πυρήνας όμως των υποστηρικτών του κόμματος, δεν μπορεί να αποδεχθεί κάτι τέτοιο γιατί γνωρίζει πως από τον διαχειριστή περιμένεις διαχείριση και αθέτηση των υποσχέσεών του, τον ιδεολογικό εκφραστή όμως τον θες για τις εξαγγελίες του, αυτός είναι ο ρόλος του. Κατά συνέπεια καθίσταται αδύνατο να διαχειριστεί έναν συμβιβασμό άκρως επώδυνο, που γίνεται όλο και πιο βαρύς με το πέρασμα του χρόνου, τουλάχιστον υπό κανονικές συνθήκες. Έτσι λοιπόν είτε ρήξη στο εσωτερικό του κόμματος και δημιουργία στην ουσία ενός νέου κυβερνητικού σχήματος υπό τον Τσίπρα με μειωμένη την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ, είτε ακόμα πιο ακραίες λύσεις αλλαγής του συνολικού κυβερνητικού σχήματος.
Αλλά για όλα αυτά οι δήθεν αθώοι συμπατριώτες μας οι οποίοι με διαβάζουν, μαζί με τους όντως αθώους που δεν με διαβάζουν, θα υποχρεωθούν να υποστούν πρώτα όλα αυτά που μας ετοιμάζουν τα «παιδιά», κρίσεις, σε όλα τα πεδία, πολιτικές και τραπεζικές, άγρυπνες νύχτες, πιθανώς νέες πολιτικές ανατροπές και πριν απ’ όλα παραπέρα σφίξιμο του ήδη σφιγμένου ζωναριού. Και επειδή διάφοροι αφελείς και κουτοπόνηροι, όλα τα προηγούμενα χρόνια μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος, «εδώ και τώρα αλλαγή», ενώ εγώ πάντα έλεγα υπάρχουν και χειρότερα, επειδή αυτά  τα χειρότερα έχουν έρθει πλέον ή είναι επί θύραις, είμαι εγώ που λέω πως δεν υπάρχει άλλος χρόνος: Όποιοι θέλουν να μην τους κυνηγάει η συνείδησή τους για πάρα πολλά χρόνια, πρέπει να ανορθώσουν το ανάστημά τους και όλοι οι Συριζαίοι και μη συριζαίοι φίλοι μας να στείλουν ένα σαφές μήνυμα στον κυβερνητικό θίασο πως δεν τους ανεχόμαστε άλλο. Έχει πράγματι έρθει η ώρα για να αρχίσει επιτέλους η οικοδόμηση ενός πατριωτικού εναλλακτικού πόλου που θα αρχίσει το μακρύ και επίπονο έργο της ανοικοδόμησης της σκέψης και της πατρίδας. Όντως δεν υπάρχει πια άλλος χρόνος. Γιατί διαφορετικά θα ξαναδούμε να βγάζουν τον Καραμανλή με ωσαννά από τη Ραφήνα, για να μας σώσει μετά την καταστροφή, όπως έγινε με τον θείο του, για να επαναληφθεί η ιστορία ως ιλαροττραγωδία ή ακόμα χειρότερα θα δούμε τους ζηλωτές του Μιχαλολιάκου να ξαναβγαίνουν στο μεϊντάνι.

Υ.Γ Και επειδή διάφοροι εξυπνάκηδες του διαδικτύου, κάποτε-κάποτε ακόμα και φίλοι, επαναλαμβάνουν πως τρέχουν πίσω από τα κόμματα διότι δεν παίρνουμε εμείς την πρωτοβουλία και δεν συγκροτούμε έναν πολιτικό πόλο, με πρόγραμμα, θέσεις κ.λπ. τους πληροφορούμε  πως και πρωτοβουλίες παίρνουμε τα τελευταία χρόνια και συγκροτημένο πρόγραμμα διαθέτουμε –αρκεί να διαβάσουν τις «25 Θέσεις του Άρδην» και τις χιλιάδες αναλύσεις μας. Αλλά δεν είμαστε δελαπατρίδηδες και θέλουμε τα πολιτικά εγχειρήματα να πατάνε σε ένα μίνιμουμ δυνάμεων και λαϊκής συναίνεσης. Δυστυχώς όμως, εσείς τρέχατε, πότε πίσω από τον Καζάκη, πότε από τον Καμμένο, πότε πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι ακόμα και πίσω από τον Κασιδιάρη και τον Σώρρα, στα κρυφά, γιατί «βιαζόσασταν». Και έπρεπε δυστυχώς να «περιμένουμε» για να κάνουν και αυτοί τον κύκλο τους. Ε λοιπόν, ιστορικά οι Συριζανέλ τον κάνανε και αυτοί τον κύκλο τους και είναι θέμα μηνών, λιγότερων ή περισσότερων, να τον ολοκληρώσουν και στην πράξη. Τώρα λοιπόν βιαζόμαστε εμείς, και ο καθένας θα δείξει τι ψάρια πιάνει. Ιδού λοιπόν η Ρόδος ιδού και το πήδημα. Και το πρώτο βήμα είναι να εγκαταλείψετε την αφωνία σας.

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία 2015

Η Πανελλαδική Ποδηλατοπορεία είναι το κορυφαίο, διεκδικητικό γεγονός της χρονιάς για το ποδηλατικό κίνημα. Δεκάδες πόλεις από όλη την Ελλάδα εκδηλώνουν την αγάπη τους προς το ποδήλατο και ζητούν να του δοθεί ο χώρος που του αναλογεί.
Στις 10 Μαΐου 2015 οι ρόδες μας θα γυρίζουν μαζί και θα βροντοφωνάζουμε το κεντρικό σύνθημα της φετινής ποδηλατοπορείας που είναι το εξής:
Βάλτε το ποδήλατο σε όλα τα σχολεία
και ποδηλατοδρόμους σε κάθε συνοικία.
Ποδήλατο στα σχολεία σημαίνει
Μαθήματα ποδηλάτου και οδικής ασφάλειας με ποδήλατο για τα παιδιά, εργασίες για την προβολή των οφελών από την μετακίνηση με ποδήλατο, ασφαλείς χώροι στάθμευσης εντός του χώρου των σχολείων και γενικότερη διευκόλυνση της καθημερινής μετακίνησης με ποδήλατο καθηγητών και μαθητών.
Ποδηλατοδρόμοι σημαίνει
Δίκτυο για την ασφαλή μετακίνηση με ποδήλατο που να διατρέχει όλη την πόλη, περνώντας από τα πιο κεντρικά σημεία και καλύπτοντας τους ποδηλάτες για όλες τους τις μετακινήσεις. 
Συμμετέχοντες Πόλεις:
Aθήνα, Άργος, Βόλος, Δράμα, Ζαχάρω, Ηγουμενίτσα, Ηράκλειο, Θάσος, Θεσσαλονίκη, Ιεράπετρα, Ιωάννινα, Καλαμάτα, Κάρυστος & Μαρμάρι, Κατερίνη, Κέρκυρα, Κοζάνη, Κομοτηνή, Κως, Λαμία, Λάρισα, ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, Μυτιλήνη, Μόλος, Καμένα Βούρλα & Άγιος Κωνσταντίνος, Πάτρα, Πρέβεζα, Σκύρος, Σπάρτη, Τρίκαλα, Φλώρινα, Χαλκίδα, Χανιά
Ως καθημερινοί ποδηλάτες Μεσολογγίου καλούμε όλους τους δημότες, μικρούς και μεγάλους, να συμμετέχουν στην 8η Πανελλαδική ποδηλατοπορεία τη Κυριακή 10 Μαΐου στις 10 πμ στην πλατεία ποδηλάτου (Χαριλάου Τρικούπη).  Η πορεία κινείται σε επίπεδο αυτό-οργάνωσης της τοπικής ποδηλατικής ομάδας η οποία επικοινωνεί με παρόμοιες ομάδες άλλων πόλεων.  Η Π.Π. στο Μεσολόγγι φέρει το μήνυμα: Αξιοποίηση  της ιδανικότερης πόλης  για ποδήλατο μετατρέποντάς την στην καταλληλότερη ποδηλατούπολη με περισσότερα ποδήλατα στους δρόμους, ποδηλατική συνείδηση στους πολίτες κάθε ηλικίας, σεβασμό από και προς τους οδηγούς ΙΧ, σωστές υποδομές, ποδηλατικό τουρισμό.
Πιο συγκεκριμένα ζητάμε:
1)   Δίκτυο ποδηλατοδρόμων περιφερειακά της πόλης. Προτείνουμε  το παρακάτω σχέδιο: α) ολοκλήρωση των ποδηλατοδρόμων της παλιάς περιμετρικής και σύνδεσή τους με το λιμάνι β) ποδηλατοδρόμος στην είσοδο-έξοδο προς αιτωλικό (Άγιος Δημήτριος- συνοικισμός- ΔΕΗ),γ) Καλλονή, δ) Ναυπάκτου, ε) οδός  Σπύρου Μουστακλή και σύνδεση της με ανατολική περιμετρική και πρώτη καμάρα-λιμάνι-Τουρλίδα  ζ) δύο περιμετρικές Ανατολικά Αλίπεδα και Πλώσταινα. Επίσης, όσο δεν υπάρχουν ποδηλατοδρόμοι  ζητάμε σαμαράκια στις περιμετρικές για να μπορούμε να συνυπάρχουμε με τα ΙΧ με ασφάλεια και να απολαμβάνουμε όλοι οι πολίτες, τη βόλτα με το ποδήλατο δίπλα στη θάλασσα όπως ήδη γίνεται στην Τουρλίδα.
2)   Ολοκλήρωση του πεζοδρόμου της Τουρλίδας για να περπατούν με περισσότερη άνεση και ασφάλεια τόσο οι πεζοί όσο και οι ποδηλάτες και όχι να περιπλέκονται μεταξύ τους. Επίσης επαρκή φωτισμό στον ίδιο δρόμο με καλαίσθητα διακριτικά φώτα στο ύψος του εδάφους  ώστε να μην τυφλώνουν τον πεζό ή τον ποδηλάτη αλλά και για να μην μπορεί εύκολα να τα καταστρέψει κάποιος όπως έχει συμβεί με τα ήδη υπάρχοντα.
3)   Πάρκινγκ ποδηλάτου σε συγκεκριμένα σημεία στην πόλη. Έτσι η πόλη θα ομορφύνει, θα ελευθερωθούν περισσότεροι χώροι για πεζούς και τα ποδήλατα μας θα είναι πιο ασφαλή.
4)   Δημιουργία μουσείου ποδηλάτου με την αξιοποίηση της μοναδικής συλλογής Μεσολογγίτη με ποδήλατα πραγματικά κειμήλια ο οποίος επανειλημμένα έχει ζητήσει χώρο αλλά μάταια.
5)   Τοποθέτηση γλυπτού ποδηλάτου σε κάποιο  σημείο εισόδου και ανάδειξη της πόλης ως ποδηλατούπολης με τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών (όπως αναφέρονται παραπάνω) και την τουριστική προώθηση της ως τέτοια.
Mε εκτίμηση
                             ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Οι Saltsinistas ομορφαίνουν το Μεσολόγγι

Η νέα γενιά δείχνει ότι νοιάζεται για το μέλλον της και κάνει τα πάντα για να αλλάξει τον κόσμο και να τον κάνει ακριβώς έτσι, όπως το φαντάζεται. Έτσι, έχουμε δει ανά καιρούς διάφορες ομάδες νέων που λειτουργών αυτόνομα και προσπαθούν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους του τόπου που μεγάλωσαν και ζουν. Μια τέτοια ομάδα είναι οι Saltsinistas που δραστηριοποιούνται στην πόλη του Μεσολογγίου και προσπαθούν με όποιο μέσo διαθέτουν να βελτιώσουν την όψη της τόπου τους και να αναδείξουν τις ομορφιές που αυτός κρύβει.
Θα τους δεις να μαζεύονται όλοι μαζί και να ζωγραφίζουν με χρώμα παλιά κτήρια, να μαζεύουν τα σκουπίδια που πετούν ασυνείδητοι πολίτες και να αξιοποιούν εγκαταλελειμμένους χώρους μεταμορφώνοντας τους σε πλατείες.

Το όνομα Saltsinistas βγαίνει από τα σάλτσινα. Τα σάλτσινα για εμάς που ζήσαμε και μεγαλώσαμε σε αυτή την πόλη έχουν ιδιαίτερη σημασία. Είναι τα αλμυρά πεδία που σχηματίζονται γύρω από την λιμνοθάλασσα. Στην ουσία είναι κομμάτι γης που παλιότερα ήταν θάλασσα. Πάνω σε αυτά παίξαμε, κάναμε ποδήλατο, αγναντέψαμε τα αστέρια και ονειρευτήκαμε. Γι” αυτό το όνομα που δώσαμε στην ομάδα μας είναι Saltsinistas.
Περισσότερα εδώ