Ενώ θα περίμενε κανείς, η πολιτική και πνευματική ηγεσία της χώρας να κινείται στην κατεύθυνση υπηρέτησης βασικών αρχών και αξιών, στην κατεύθυνση εξασφάλισης στους νέους όλων των απαιτούμενων “εργαλείων” για το σχεδιασμό ενός καλύτερου αύριο, μιας καλύτερης κοινωνίας, απεναντίας οι κυβερνήσεις της τελευταίας 20ετίας πολιτεύτηκαν με χαρακτηριστικά αποστροφής στις ανάγκες και τα θέλω της νεολαίας.
Εστιάζοντας τη ματιά μας στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης παρατηρούμε πως μετά την ψήφιση του νόμου πλαίσιο 1268 το 1982, που έτυχε της συνολικής λαϊκής αποδοχής, η πολιτική ηγεσία του τόπου επέδειξε αδιαφορία για τα προβλήματα της Ανώτατης Παιδείας. Το αποτέλεσμα αυτής της αδιαφορίας ήταν η συσσώρευση παθογενειών που δημιουργήθηκαν από τη μη εφαρμογή όλων των διατάξεων του νόμου από μερίδα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων αλλά και η εμφάνιση προβλημάτων από τη μη βελτίωση του νόμου με την αντιστοίχηση του με τις κοινωνικές και ακαδημαϊκές επιταγές.
