Πολιτικός Αναλφαβητισμός και ΔεξιοΑριστερός Ταλιμπανισμός

(Από ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην Άρτα) 

Είναι έκφραση της θέλησης εξόδου από τον συντηρητισμό, την διανοητική τεμπελιά και στασιμότητα η οργάνωση αυτής της συζήτησης με αυτό το θέμα. «Πόλις και Ύπαιθρος στην Ελλάδα στον νέο αιώνα». Είναι μια συζήτηση για την Ανάπτυξη. Καμία καριερίστικη γραφειοκρατία «δεξιά και «αριστερά», «συμπολιτευόμενη» και «αντιπολιτευόμενη» δεν μπορεί να ανοίξει αυτόν τον δημόσιο διάλογο. Ούτε τα νέα παράγωγα τους που τα έσπρωξαν, τα συνώστησαν συγκυριακά αλλά προσχεδιασμένα στο Κοινοβούλιο. Επιμένουν να ανακυκλώνονται στην συζήτηση για τα spreds.

Πρόκειται για ένα κόσμο ανεπαρκή διανοητικά, αδύνατο αναλυτικά, ένα πολιτικό προσωπικό πολιτικά αναλφάβητο. Είναι όμως πολύ ενοχλητικός ο συντηρητισμός, η υποκρισία, η ανοχή και προστασία αυτού του πολύ ορατού πλέον πολιτικού αναλφαβητισμού. Ένα πολιτικό, τρόπος του λέγειν, προσωπικό αυτού του τύπου δεν μπορεί να βγάλει την χώρα από την χρηματιστική ομηρία. Επί πλέον αυτές οι πολιτικές ομάδες και τα πρόσωπα δεν μπορούν να οικοδομήσουν νέους πολιτικούς πρωταγωνιστές, πολιτικά κινήματα, εκφραστές μιας σύγχρονης πολιτικής και αναπτυξιακής παιδείας. Προϋπόθεση της οικοδόμησης ενός πολιτικού κινήματος είναι η μορφωτική οικοδόμηση του. Η άλλη εκδοχή είναι αυτή της απάτης ή της κατασκευής ενός μηχανισμού εξυπηρέτησης Εξωθεσμικών και ΕξωΕλλαδικών συμφερόντων. Αυτοί που επεβλήθηκαν στον Δημόσιο Βίο.

Μια άλλη έκφραση συντηρητισμού, ένα Εθνικό Ταμπού θα έλεγα, είναι ο συμβιβασμός, η ανοχή της εικονικής υποκριτικής διάκρισης δεξιάς και αριστεράς όταν το κοινό αίσθημα είναι, ότι έμοιαζαν και μοιάζουν πολύ. Όπως η Pepsi και η Cola. Αυτή είναι η θεμελιώδης προσέγγιση του βιβλίου μου. Για την απαλλαγή της Κοινωνίας από αυτά τα ταμπού και την απελευθέρωση της σκέψης πρότεινα το εξής

θέμα στους Φοιτητές ενός Πανεπιστημίου που θέλουν μια συνομιλία μαζί μου: «ομοιότητες ανάμεσα στην μεταπολιτευτική δεξιά και την μεταπολιτευτική αριστερά». Απουσιάζει από το Πανεπιστήμιο, τόσο στην Φοιτητική όσο και την Ακαδημαϊκή Κοινότητα η ελεύθερη κριτική σκέψη.

Δεκαετίες πριν έλεγχαν την χώρα μας με τα τανκ, τώρα την ελέγχουν με νέες μεθόδους. Δεν υπάρχει απελευθερωτικός δρόμος χωρίς την απαλλαγή από τον δεξιοαριστερό Ταλιμπανισμό που κρατά αιχμάλωτη την χώρα και επαναπροτείνεται ως μεθοδολογία, ως σύστημα ελέγχου της στον νέο κύκλο.

http://polis-agora.blogspot.gr/

Απάντηση του Γιάννη Ραγκούση στο Γιάννη Πρετεντέρη,

Η επίθεση του κ. Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα, αρχικά προδιαθέτει κάποιον να αντιδράσει όπως αρμόζει σε υβρίζοντες, όπως συνήθως αρμόζει στον κ. Πρετεντέρη: δηλαδή αγνοώντας τον, αφήνοντας την εμπάθεια, την ακραία διαστρέβλωση και τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς να ευεργετήσουν τον υβριζόμενο και να πλήξουν τον υβριστή.

Θα ήταν όμως λάθος να μείνει κανείς στο συμπλεγματικό σκέλος του άρθρου.  Γιατί ενώ δεν το επιδιώκει, δίνει τελικά την αφορμή να αναδειχθούν κρίσιμες παράμετροι   της εθνικής μας τραγωδίας.

Σε αυτήν την τραγωδία το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης συνολικά και συγκεκριμένοι πολιτικοί έχουν αδιαμφισβήτητα την πρωτεύουσα ευθύνη.

Αλλά ποιοί πολιτικοί; Όλοι;

Όσοι έως το 2009 είχαν συμμετοχή στην υπερχρέωση της χώρας, στη διάλυση του παραγωγικού της ιστού και στην οικοδόμηση του τερατώδους πελατειακού κράτους; Προφανώς! Όσοι ανέλαβαν το 2009 να ανελκύσουν το ναυάγιο, να διασώσουν τη ρημαγμένη χώρα, χωρίς να έχουν καμιά ευθύνη για την κατάντια της, γιατί για πρώτη φορά συμμετείχαν σε κυβέρνηση; Από πού και ως πού; Και με βάση ποια αξιολόγηση;

Υπεύθυνοι είναι σίγουρα πολλοί - που είναι και τακτικοί "τρόφιμοι" των εκπομπών του κ. Πρετεντέρη - όσοι σκόρπισαν το δημόσιο ταμείο όπου "έπρεπε" για να διασφαλίσουν μια εύκολη πολιτική καριέρα.

Αριστερή Πρωτοβουλία: Να αποχωρήσει το ΠΑΣΟΚ από την κυβέρνηση!!!

Δελτίο τύπου της Αριστερής Πρωτοβουλίας

ΥΣΤΑΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Ζητήσαμε σε όλους τους τόνους, ζητάμε και σήμερα, την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από την Κυβέρνηση.

Ζητήσαμε την αλλαγή πλεύσης και τον απεγκλωβισμό της ηγετικής ομάδας από την φαντασίωση της δήθεν συμμετοχής στη διακυβέρνηση και της δήθεν παρέμβασης στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Εξηγήσαμε ότι η εμμονή σε πολιτικές διάλυσης της κοινωνίας, σε πολιτικές φτώχειας, ανεργίας και καταπάτησης κάθε θεμελιώδους εργασιακού δικαιώματος επιταχύνει το πολιτικό τέλος του ΠΑΣΟΚ.

Τα τελευταία γεγονότα κατέδειξαν με τον πιο σαφή τρόπο ότι σε αυτή την Κυβέρνηση υπάρχουν οι εντολοδόχοι υλοποιητές των αποφάσεων των δανειστών και τα κοινοβουλευτικά συμπληρώματα, που έχουν σα μοναδικό ρόλο την κοινοβουλευτική στήριξη των όποιων μέτρων.

Το ΠΑΣΟΚ δυστυχώς προκαλείται και περιπαίζεται.

Προκαλείται από τις συνεχείς μονομερείς αποφάσεις των Κυβερνόντων, αδύναμο να επιβάλει το παραμικρό, επιλέγοντας να παίξει το ρόλο του «γκρινιάρη» που όμως στο τέλος μονίμως σκύβει το κεφάλι.

My name is Λιάτσος

Του Δημήτρη Φύσσα*

Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ΕΡΤ κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Δεν έχει καμιά δουλειά το κράτος να έχει δικά του τηλεοπτικά κανάλια, ούτε ραδιοφωνικούς σταθμούς (συμπεριλαμβανομένου του «Αθήνα 9,84», όπου ξεκίνησα πρόσφατα να εργάζομαι με τρίμηνες συμβάσεις).  Όπως δεν έχει καμιά δουλειά να πουλάει ζάχαρη ή τυριά, ούτε να επισκευάζει καράβια. Και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης- οπότε δεν μπορεί καν το πολιτικό σύστημα να διορίζει αφειδώς τους (κατά περίπτωση) δικούς του. Ας πάνε οι άνθρωποι να δουλέψουν στην πιάτσα, όπως όλοι μας.

Αλλά η ΕΡΤ είναι μια πραγματικότητα. Γι΄ άλλους κυρίως ποιοτική, για άλλους κυρίως φορολογική (μισθοδοσία υπέρμετρων απασχολουμένων, συν αναγκαστική επιδότηση από το λογαριασμό της ΔΕΗ, έχεις δεν έχεις ΕΡΤ, βλέπεις δε βλέπεις τηλεόραση). Γνωστά αυτά.

Αντιρατσιστικό βίντεο από μαθητές για το Σοφοκλή Σχορτσιανίτη

Με το δικό του τρόπο επέλεξε να απαντήσει το Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων στις δηλώσεις Παναγιώταρου αλλά και τη δράση της Χρυσής Αυγής.

«Θέλουν να σε πείσουν πως φταίει ο διπλανός σου επειδή έχει άλλο χρώμα. Για να κάνεις εχθρό το φίλο, το συμμαθητή σου και φίλο σου τα αφεντικά, τους πραγματικούς εχθρούς».

«Κάρφωσέ τους» στην καρδιά του συστήματος. Πάλεψε οργανωμένα για το δίκιο σου. Κάνε πέρα τους Ναζί της Χρυσής Αυγής. Απομόνωσέ τους!» μεταφέρουν στο μήνυμά τους οι μαθητές.

Υπενθυμίζεται ότι ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής σε δηλώσεις του υποστήριξε: «Δεν θεωρούμε ότι ο Σχορτσιανίτης, σύμφωνα με τα πρότυπα της ελληνικής φυλής, είναι Έλληνας. Δεν είναι Έλληνας. Πρέπει να είναι και οι δύο γονείς του Έλληνες και να ανήκουν στην ευρωπαϊκή φυλή. Αυτό θεωρούμε εμείς. Αν θεωρείτε εσείς τον Σχορτσιανίτη Έλληνα, πάρτε τον στο δικό σας κόμμα».

«Δεν έχω πραγματικά να σχολιάσω τίποτα, πέρα από το ότι είμαι από 12 χρονών στις Εθνικές Ομάδες της Ελλάδας» απάντησε ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.
http://tvxs.gr/

Η εκκλησία να αντιταχτεί ρητά στην "χρυσή αυγή"!

Του Μανόλη Δρεττάκη   

Αναδημοσίευση από την «χριστιανική»

Η χρεοκοπία στην οποία οδήγησαν την χώρα το χρεοκοπημένα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τα 38 χρόνια στα οποία κατείχαν και διαχειρίζονταν μονοκομματικά την εξουσία, με βάση τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα που κατασκεύαζαν, έχει προκαλέσει μεγάλες ανακατατάξεις στο εκλογικό σώμα, οι οποίες αποτυπώθηκαν στα αποτελέσματα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους.

Η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση συνεχίζει να συμπεριφέρεται όπως και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις, διακηρύσσοντας ότι με την απόλυτη υπακοή της στις εντολές της τρόικα και την εφαρμογή των μέτρων που εκείνη τους επιβάλλει- είναι η μόνη που μπορεί και θα βγάλει την χώρα από το τέλμα στο οποίο την οδήγησαν τα δύο από τα τρία κόμματα που την στηρίζουν.

Εθελοτυφλούν, όμως, και δεν θέλουν να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα από την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής αυτής, στο διάστημα των δυόμισι χρόνων που την εφαρμόζουν, αποτυχία η οποία έχει οδηγήσει το λαό σε απόγνωση. Η απόγνωση αυτή έχει προκληθεί από την συνεχή αύξηση του αριθμού των ανέργων, των αστέγων, των οικογενειών με παιδιά που στερούνται τα εντελώς αναγκαία, των κατοίκων των πόλεων που καταφεύγουν στα συσσίτια που οργανώνουν πλήθος ενοριών σε όλες τις μητροπόλεις της χώρας, των συνανθρώπων μας που ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε και των νέων με προσόντα που μεταναστεύουν ζητώντας μια θέση εργασίας σε κάποια χώρα της Ευρώπης η άλλης ηπείρου. Στη χειρότερη περίπτωση, η απόγνωση αυτή έχει οδηγήσει στην αυτοκτονία έναν αυξανόμενο αριθμό οικογενειαρχών, που αφήνουν πίσω τους συζύγους και παιδιά.

Οι «εσχατόγεροι» του Σαράντα.

Του Παντελή Μπουκάλα

Ούτε ο Μανώλης Γλέζος ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης χρειάζονται υπεράσπιση από τις επιθέσεις της Χ.Α. Για να σταθεί δίπλα τους κανείς δεν υποχρεούται να προσυπογράψει όλες τις πράξεις και τα λόγια του βίου τους, που, σαν βίος ανθρώπων, έχει τις αντιφάσεις του. Αχρείαστη τιμή τούς περιποιούμε πάντως όταν τους στριμώχνουμε στον ρόλο του συμβόλου, σαν να τους θέτουμε εκτός ιστορίας, όχι μόνον όσον αφορά το παρόν αλλά και αναδρομικά.

Ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος (οι «εσχατόγεροι», κατά τον χυδαίο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Χ.Α.) ήταν εκεί, στο πόστο τους, όταν άλλοι κρύβονταν ή υπηρετούσαν τυράννους, Γερμανούς ή χουνταίους. Ηταν εκεί όχι επειδή έτυχε, επειδή το ’φερε μια στιγμή που δεν ξανάρθε, αλλά επειδή έτσι εννόησαν το διαρκές χρέος τους να πολεμούν για την ελευθερία. Λέμε ψέματα, στον εαυτό μας και στα παιδιά μας, όταν λέμε πως «όλοι οι Ελληνες με ένα σώμα και μία ψυχή» κτλ. Ας αφήσουμε κάποτε τη ρητορεία για να δούμε την Ιστορία. Ποτέ δεν ήμασταν «ένα σώμα, μία ψυχή», από την αρχαιότητα ώς τώρα.

Αντιναζιστική μνήμη.

Της Ελένης Καρασαββίδου

Είναι πάντοτε το άρρητο που έρχεται στην επιφάνεια των κειμένων, έγραψε κάποτε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Μέρες που είναι σήμερα, και καθώς η επιστροφή των νεοναζί γεφυρώνει το χρονικό χάσμα με τις ημέρες του ’40, σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε θραύσματα λόγου προσωπικής μνήμης, τις τόσο πολύτιμες μαρτυρίες δηλαδή. Μπορεί η προσωπική μνήμη να έχει μια  «τοπικότητα», αλλά υπερασπιζόμενη την αλήθεια της λειτουργεί διασταλτικά σε σχέση με την συμπαντικότητα της εμπειρίας (βλ. Lesky, A. 1985).

Και τώρα οι δύο μας

Δε χρειάζεται να φοβάσαι! Εγώ είμαι! Για την ακρίβεια, είμαστε μαζί από την ημέρα που γεννήθηκες. Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε να αισθάνεσαι πολύ οικεία μαζί μου! Ο καιρός όμως που πέρασε από τη τελευταία φορά που τα είπαμε ήταν πολύς και γι' αυτό θα σου δικαιολογήσω την όποια παγωμάρα! Καλά θα κάνεις όμως να συνέλθεις σύντομα γιατί, αυτά που θα πούμε σήμερα, είναι πολύ σοβαρά και πάνω από όλα είναι πολύ επικίνδυνα! Λοιπόν; Είσαι έτοιμος; Ωραία!

Τη τελευταία φορά που τα είπαμε, αν θυμάσαι, ήταν πριν από περίπου 7 χρόνια! Από τότε δε με χρειάστηκες ξανά. Δεν ενεργοποίησες μέσα σου εκείνο το καμπανάκι που με καλεί όταν με έχεις ανάγκη! Αυτό σημαίνει ότι, οι πράξεις σου, οι κουβέντες σου και γενικότερα η ζωή σου δεν αντιμετώπισαν εκείνο το ανυπόφορο δίλημμα που καλούμαι να ξεδιαλύνω κάθε φορά που βρισκόμαστε! Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι! Ή μάλλον, είναι ακριβώς όπως θέλεις εσύ να δείχνουν ότι είναι! Τα τελευταία χρόνια, έχεις διαπράξει απίστευτα φρικτά λάθη! Και τα έχεις διαπράξει τόσο επιπόλαια! Τόσο ασυνείδητα! Διακινδυνεύεις να καταστρέψεις τη χώρα σου και τη ζωή των συμπολιτών σου γενικότερα, αφού πράττεις με γνώμονα την απερισκεψία, την επιπολαιότητα, την ανοχή και το ''δε βαριέσαι''!

Είναι αυτό διαπραγμάτευση;

Αυτή η στασιμότητα κι η ακινησία, φέρνει στο νου θύμα που έχει μαγνητίσει το θανάσιμο βλέμμα κόμπρας.

Τα αιτήματα ή οι απαιτήσεις της τρόικας είναι εδώ και πολλούς μήνες λίγος έως πάρα πολύ γνωστά. Θα έλεγα με ασφάλεια, χωρίς το φόβο να πέσω έξω, ότι παραμένουν αμετακίνητα. Τις τελευταίες έξι-εφτά εβδομάδες γίνεται στην ουσία μια συζήτηση μεταξύ της κυβέρνησης με την τρόικα, μία συζήτηση βασισμένη πάντα στις σταθερές απαιτήσεις της τρόικας και όχι με βάση κάποια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, δηλαδή συζητούμε τις τεχνικές, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, λεπτομέρειες «εφαρμογής» των σταθερών απαιτήσεων της τρόικας, και όχι ένα τέλος πάντων, μείγμα «δικών τους και δικών μας» αιτημάτων, επομένως είναι τρανταχτή η απουσία ενός –καλά θεμελιωμένου- δικού μας εναλλακτικού (επιμέρους ή συνολικού) σχεδίου που θα μπορούσε ίσως η τρόικα και οι λοιποί εταίροι μας να λάβουν σοβαρά υπόψη. Η χρονοβόρα αυτή διαδικασία είναι απλά μία τεχνική συζήτηση –σε καμία περίπτωση διαπραγμάτευση.

Το σατανικό σχέδιο του «live your myth in Greece»

“Τέρμα τα αστεία. Οι μισοί από εμάς ζούνε στα όρια της φτώχειας και πολύ σύντομα θα ζούμε και οι υπόλοιποι”

Του Κώστα Καπνίση

Άστεγοι στην πλατεία Ομονοίας

Βγαίνοντας μέσα από την δεκαετία του 1980 είδαμε μια κοινωνία να έχει αποκτήσει υλικά και πνευματικά αγαθά που μας είχαν λείψει για δεκαετίες ολόκληρες. Αγαθά όπως η μόρφωση και Παιδεία για όλους, η Υγεία για όλους, ίσα δικαιώματα για όλους, ίδιες ευκαιρίες για όλους, ελεύθερη άποψη για όλους. Ακόμα και στα υλικά αγαθά προοδεύσαμε. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων απέκτησε δική της πρώτη κατοικία, εξοχική κατοικία, αυτοκίνητο, τηλεόραση άρα και πρόσβαση στην ενημέρωση. Ήταν πλέον γεγονός η γέννηση και ύπαρξη της λεγόμενης μεσαίας τάξης. Αναμφισβήτητα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όλα αυτά ήταν απολύτως απαραίτητα προκειμένου να ξεκινήσουμε να χτίζουμε μια κοινωνία προοδευτική. Θα είχε απόλυτο δίκιο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σχεδόν ολόκληρο τον 20ο αιώνα οι Έλληνες τον είχαν περάσει μέσα σε πολέμους, εμφύλιες διαμάχες, εθνικές καταστροφές, μετανάστευση και Χούντα. Με λίγα λόγια επρόκειτο για ένα τεράστιο άλμα προόδου για μια κοινωνία «πεινασμένη» και «διψασμένη» για ένα καλύτερο αύριο. Το αν αυτή η ιστορική μετάβαση από την πείνα, την εξαθλίωση και τα χαμένα όνειρα ως την «Αλλαγή» έγινε απότομα και αν θα έπρεπε να γίνει σταδιακά είναι ένα ζήτημα που θα το κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος.

Σήμερα απεργούμε!

Του Νίκου Τσούλια

(Προ) δημοσιεύεται για την αυριανή ημέρα.

Σήμερα απεργούμε, γιατί πρέπει να σταματήσουμε την επιθετικότητα του κεφαλαίου και των δυνάμεων της αγοράς, γιατί αυτοί προκάλεσαν την κρίση με στρατηγικό στόχο τη λεηλασία του κόσμου της εργασίας. Σήμερα απεργούμε γιατί δεν θέλουμε να μάς ρημάξουν της ζωή μας, γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε το δικό μας φωτεινό μέλλον.

Σήμερα διακυβεύονται πολλά και σημαντικά πράγματα. Σήμερα δεν μπορεί να είναι σε καμιά περίπτωση δικαιολογία τα χαμένα χρήματα του ημερομισθίου· ούτως ή άλλως γίνεται συμβολικό, ούτως ή άλλως όλοι έχουμε ανάγκη και το τελευταίο ευρώ. Σήμερα πρέπει να δώσουμε το μήνυμα της ενότητάς μας, γιατί αν δεν αντιδράσουμε σήμερα απέναντι στην επέλαση της βαρβαρότητας των όλο και πιο σκληρών μέτρων λιτότητας, τότε πότε μπορούμε να το κάνουμε; Σήμερα αγωνιζόμαστε για το μέλλον των παιδιών μας, για το μέλλον που τους το κλέβουν κυριολεκτικά και συμβολικά. Σήμερα αγωνιζόμαστε για να υπερασπιστούμε το παρόν των οικογενειών μας, γιατί απειλείται με τον πιο σκαιό τρόπο. Σήμερα δεν μπορούν να υπάρχουν απόντες!