Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ (από enet.gr/)
Τίποτε δεν φωτίζει την αλήθεια καλύτερα από μια πυρπολημένη πόλη.
Όποιος αμφιβάλλει, μπορεί να ρίξει μια ματιά στη Γαλλία των τελευταίων εβδομάδων.
Ανάστροφα αυτοκίνητα στις φλόγες, σειρήνες και σιδερόφρακτοι των μονάδων καταστολής να γεμίζουν κλούβες με συλληφθέντες, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων, λιμανιών και αποθηκών πετρελαίου, εκατοντάδες απεργίες και διαδηλώσεις, νεολαίοι στο πλευρό των γονιών τους με πανό «άνεργοι στα 25, ξεζουμισμένοι στα 65 - όχι!». Εικόνες που αποκαλύπτουν τη γαλλική πραγματικότητα της βίαιης εκτόνωσης των μη προνομιούχων, έπειτα από χρόνια πιέσεων που έφεραν συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, ανισότητες και αβεβαιότητα για το μέλλον.
Με αιτήματα για μια θέση στον εργασιακό παράδεισο και εξασφαλισμένη σύνταξη στα γεράματα, αυτή η βίαιη εκτόνωση παίρνει λίγο από το άρωμα του Μάη του '68 αλλά -και πάλι- απέχει πολύ από αυτόν. Διότι τώρα το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης δεν βρίσκεται «στη διεκδίκηση του αδύνατου» αλλά «στην αναζήτηση μιας χρυσής τομής ανάμεσα στις συγκρουόμενες προτεραιότητες του κράτους πρόνοιας που τόσο αγαπούν οι Γάλλοι, και της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης του Σαρκοζί» όπως επισημαίνει σε πρόσφατα άρθρο του ο Γκι Σορμάν, εκπρόσωπος του κλασικού φιλελευθερισμού, οικονομολόγος και συγγραφέας.
